Willem (16) was bang om een domme vraag te stellen
‘Als ik op school een vraag heb, durf ik hem niet te stellen.
Ik ben gewoon bang dat het een domme vraag is.
Of nog erger: dat hij net al gesteld is, en dat ik hem gemist heb.
Of dat de docent het net heeft uitgelegd en ik dat even niet gehoord heb.
Dan gaan ze vast lachen.

Wat echt mijn grootste angst is, is dat ik de vraag dan eindelijk een keer stel.
Maar dat ik hem niet goed uitleg.
Dus dat de docent hem niet snapt.
En dat ik hem dan moet gaan verduidelijken.
En dat hij hem dan nog niet snapt.
Dat is dan echt voor schut.

Eerst was het niet zo’n probleem.
Maar nu moet ik vaak leren en dan gaat het over iets dat ik net niet snap en dat ik niet heb durven vragen.
Ik merk nu dus echt dat ik op proefwerken dingen niet weet, die ik wel geweten zou hebben als ik gewoon vragen zou stellen in de klas.

Mijn moeder probeerde mij gerust te stellen door te zeggen dat het allemaal wel me zou vallen.
Dat ze mij echt niet dom zullen vinden.
Dat ze zelf ook vragen stellen.
En dat ik niet voor niets op school zit.
Fouten maken hoort erbij. Etc. … Etc…

Toen gaf mijn moeder mij op voor de weerbaarheidstraining bij Trotse Pauw.
Ik stond er wel voor open.
Ik wilde het wel proberen.
Na de training heb ik gemerkt dat ik niet meer zo bezig ben met wat anderen in de klas doen.
Eerst werd ik snel afgeleid als ik iemand hoorde zuchten of lachen net als ik een vraag wilde stellen.
Nu weet ik dat ik niet alles persoonlijk op moet vatten.

We hebben ook een hele discussie gehad over wat een domme vraag is.
En hoe ik ermee om kan gaan als de dingen gebeuren waar ik bang voor ben (dus bv dat docent mijn vraag niet begrijpt).
Wat handig was is dat we mijn niet-helpende gedachten gingen uitdagen en ombuigen.
Klopt het wel wat ik denk?
En stel je voor dat het echt waar is: wat is daar dan het ergst aan? Hoe kan ik daar dan mee omgaan?
Wat kan ik beter denken.

Ik probeer nu steeds vaker positiever te denken op momenten dat ik weer negatief zit te denken. Het lukt natuurlijk niet altijd, maar nu ik er bewust mee bezig ben gaat het steeds beter.

In de klas durf ik nu gewoon mijn vraag te stellen.
Bij sommige docenten nog niet, maar dan blijf ik na de les gewoon even hangen, of ik stel mijn vraag via de mentor per mail. Een keer had ik mijn vraag aan mijn vriend uitgelegd, en hij heeft het toen voor mij gevraagd.

Ik word nu gewoon ook creatiever in oplossingen bedenken, in plaats van dat ik het gewoon opgeef als ik iets niet durf.”

Vraag nu het gratis E-book aan waar ik je tiener de 3 beste manieren leer hoe hij zijn grens kan aangeven als hij iets niet meer leuk vindt. Vraag dit E-book aan op mijn site:

Gratis E-book voor tieners