Ik stond op woensdag 19 dec 2018 met een interview in de plaatselijke krant de Koerier in Beuningen.
Hieronder deel ik het interview. 

——

NIEMAND ALLEEN OP DE WERELD

wo 19 dec 2018, 11:25

Interview met Rosanne van Kaathoven

De gemeente Beuningen kent tal van interessante inwoners. In een reeks interviews komen zij aan het woord over wat zij belangrijk vinden in het leven. We beginnen met Rosanne van Kaathoven. Rosanne heeft een psychologiepraktijk in Beuningen en werkt voornamelijk met kinderen en tieners.

Tekst & foto: Marlies van der Burgh

BEUNINGEN

Wie help jij? “Tieners die zich niet fijn voelen in het contact met anderen. Als kinderen of tieners onzeker zijn of niet zichzelf kunnen zijn wil ik ervoor zorgen dat ze weer voelen dat ze erbij horen, dat ze ertoe doen.”

Waarom heb je deze groep gekozen?

“Toen ik met mijn praktijk begon, behandelde ik mensen met allerlei algemene hulpvragen. Kinderen met uiteenlopende problemen, maar bijvoorbeeld ook stellen die relatietherapie zochten. Ik kreeg het op een bepaald moment erg druk en overwoog om me te gaan specialiseren. Wat wilde ik eigenlijk? Toen ben ik terug gaan kijken naar de afgelopen jaren met de vraag: welke mensen en problemen raken me het meest? Ik moest het vaakst denken aan de tieners die zich eenzaam en onzeker voelden. Zij hadden het gevoel dat mensen hen niet leuk en interessant vonden. Ze hadden een heel sterke behoefte aan contact. Maar op één of andere manier lukte dat niet, durfden ze niet en liepen daarin vast. Vaak waren dat heel verdrietige verhalen, vol machteloosheid. Als een kind het heel hard probeert, het lukt niet en dan hier komt met de vraag ‘niemand wil met me spelen, wat is er mis met mij?’, dan krijg ik tranen in mijn ogen. Bij deze hulpvragen gaat er als het ware een vuurtje bij me branden.”

Waarom doet dit je zoveel?

“Ik herken het gevoel. Tijdens de middelbare school wilde ik graag mezelf zijn, maar was ik bang dat ik niet goed genoeg zou zijn. Ik heb me een tijdlang heel eenzaam en ellendig gevoeld. ‘Niemand is zoals ik’, dacht ik. Nu weet ik dat véél mensen van die leeftijd dat denken. Een leuke, of in ieder geval acceptabele schooltijd hebben is superbelangrijk. Als je je alleen op de wereld voelt denk je: wat heb ik nog in die klas te zoeken? Het leven is pas leuk als je iets kunt delen. En daarvoor is het nodig om echt verbinding te voelen met leeftijdsgenoten. Al is er maar één jongere die jou leuk vindt om wie je bent. Dat is de essentie. Daarbij helpen – het proberen te verwezenlijken van die sociale acceptatie – is mijn drijfveer. Het duurde even om erachter te komen, maar nu weet ik dat ik daarvoor bedoeld ben, dat ik de persoon wil zijn die daarbij helpt.”
Ben je nu jezelf? “Ja, haha, maar toen ik net begon met de praktijk minder – toen dacht ik dat het nodig was om een psychologen-rol aan te nemen. Ik dacht dat mensen dat van me zouden verwachten. Ik kocht dus allemaal colbertjes, want, zo zag een psycholoog er toch uit? Maar het vóelde niet goed. Ik leer anderen om zichzelf te zijn en dan deed ik het zelf niet.

Ik wil natuurlijk dat mensen hier komen omdat ze mij als persoon prettig vinden. Dan moet ik mezelf ook laten zien, inclusief de dingen die niet helemaal ‘perfect’ zijn. Zo ben ik bijvoorbeeld best chaotisch. Dat zie je hier in de kamer aan de materialen die er liggen – ik ben niet steeds tussendoor aan het opruimen. Ik vind het belangrijk om de deskundige te zijn die op een gelijkwaardige manier samenwerkt met tieners en hun ouders, maar ik wil niet de professional zijn die vanachter een bureau wel even vertelt hoe het moet. Als ik mezelf ben werk ik samen met de kinderen en de ouders, náást elkaar. Dat is iets wat ik de komende jaren verder wil doorzetten – het werkt goed voor mij. Anders hou ik het ook niet vol, haha. Het moet óók een beetje gezellig zijn!”

Hoe gaat dat wanneer een kind of jongere bij jou komt?

“We gaan heel praktisch aan de slag. De belangrijkste vragen zijn: wat wil je leren, veranderen en oefenen? Dat oefenen en verkrijgen van inzicht gaat veelal met beweging, beelden en materialen. Kinderen kunnen bijvoorbeeld met het neerleggen van houtblokjes een bepaalde sociale situatie fysiek maken. Een kind zet ‘zijn’ poppetje achter een muurtje neer en een ‘klasgenootje’ staat op een toren van blokken. ‘Ik word niet gezien door die ander’, is het probleem. Dan kijken we vervolgens samen wat zijn eigen invloed op de situatie is. Wil je jezelf meer laten zien? Of kies je ervoor om met iemand anders te spelen die op gelijke hoogte wil staan? Deze situaties kun je oefenen met een rollenspel. Als je dat opneemt en terugkijkt, wordt ook ineens duidelijk hoe een ander jou zou kunnen zien. Dan denk je: ‘Huh, kom ik zó over?’

Omdat het allemaal gaat om sociale situaties, geloof ik erg in het werken in groepen. ‘Het maakt uit hoe ik in een bepaalde situatie reageer’- dat leren tieners beter onder elkaar. In een club is het bezoek aan een psycholoog ook laagdrempeliger. Je bent niet de enige die iets wilt leren en je kunt elkaar helpen, dingen met elkaar delen. Zeker de tienergroep is heel benieuwd hoe de anderen iets zouden oplossen in een bepaalde situatie. Dat contact is heel prettig, want op school zijn ze vaak erg gesloten, voelen zich niet veilig. In de groep kunnen ze open zijn, een kwetsbare kant laten zien. Blijkbaar zijn hun problemen herkenbaar – en blijkbaar zijn ze normaal! Als ik zie dat de verbondenheid met en acceptatie door leeftijdsgenoten groter wordt, ben ik blij.”

 

Heb jij een tiener die zich onzeker voelt in het contact met leeftijdsgenoten? Gun je dat hij zich zelfverzekerd voelt en zichzelf durft te zijn in het contact met klasgenoten en vrienden?
Maak dan nu een afspraak voor een gratis doelgesprek om te kijken of de weerbaarheidstraining 12 tot 14 of 14 tot 18 jaar ook jouw kind kan helpen.
Kijk HIER voor meer informatie over de weerbaarheidstraining.