‘Mijn kind heeft geen vrienden…’ 
Voor mij zaten een moeder en haar zoon (14 jaar). De moeder vertelde met tranen in haar ogen: ‘Het breekt mijn hart als mijn zoon weer een heel weekend op z’n kamer hangt omdat hij zich verveelt. Omdat hij geen vrienden heeft om mee af te spreken. Hij denkt dat er iets mis met hem is. Hij wordt met de dag somberder en somberder. Wat moet ik doen?’
De zoon zat met gebogen hoofd maar met zijn ogen naar zijn moeder gericht te luisteren wat ze zat te vertellen. Hij voelde zich schuldig voor het verdriet van zijn moeder. ‘Mam, ik heb alles al geprobeerd maar ze moeten me niet’.
Diep van binnen werd ik geraakt. Ik kreeg tranen in mijn ogen maar hoopte dat mijn bril dit zou camoufleren.
Eenzaamheid is een thema dat mij raakt.
Toen ik in de tweede klas van de middelbare school zat voelde ik mij helemaal niet fijn in mijn klas. Wanneer de docent het had over ‘groepjes vormen’ of ‘tweetallen maken’ draaide mijn maag om. Want niemand wilde met mij samenwerken. Wanneer we bij een les geen vaste plaatsen hadden was ik ziek van de stress wanneer we bij het lokaal aankwamen omdat ik wist dat diegene naast wie ik moest gaan zitten (omdat daar nog een plaats vrij was) niet wou dat ik daar zat. Althans zo voelde dat. Dat jaar was ik vaak ziek en mijn cijfers gingen achteruit. Mijn ouders hebben mij toen over laten plaatsten naar een andere klas en van de een op de andere dag was ik opeens juist geliefd en wilden wel 3 jongens met mij verkering! Wat ik hiermee leerde is dat het niet aan jou ligt. Maar dat je in een bepaalde omgeving (klas, groep) niet altijd past. Dat je daar dan niet op de juiste plek bent.

Deze jongen was gewoonweg niet op de juiste plek. In zijn klas zaten niet de mensen die bij hem pasten. En buiten je klas: waar kun je andere tieners ontmoeten? Het is naar mijns inziens veel moeilijker dan vroeger om vrienden te maken.
De weken die daarop volgende kwamen meer van dezelfde soort hulpvragen binnen. Eenzame tieners die een maatje miste, en zich afvroegen wat er mis met hen was. Waarom er niemand was zoals zij. Waarom anderen hen buitensloten. En elke keer raakte mij dit zo diep. Ik voelde sterk van binnen dat DIT is wat mijn zielsmissie is. Dat DIT mijn taak op aarde is: tieners met elkaar verenigen op een plek waar ze zichzelf kunnen zijn en ‘samenzijn’ kunnen ervaren. Want mensen zijn sociale wezens en samenzijn is volgens mij het belangrijkste wat er bestaat. Je gelijk voelen aan anderen, je geaccepteerd voelen, het gevoel ervaren dat je erbij hoort, dat je een van de rest bent. Dat je er mag zijn. En dat mensen het leuk vinden dat je er bent.

Ik leer jongeren voor zichzelf opkomen, daarvoor heb ik de groepstraining ‘Ik kom voor mijzelf op!’ ontwikkeld.
Deze training heb ik inmiddels al 18 x gedraaid, en geef hem ook op middelbare scholen. Ik heb groepen voor 12 tot 14 jaar en 15 tot 18 jaar.
Op verschillende data in 2019 starten er nieuwe groepen. 
Je kind is van harte welkom om mee te doen!
Ga HIER naar de site voor meer informatie en vraag een gratis doelgesprek aan om te kijken of deze training ook jouw kind verder kan helpen!
Ik wens IEDEREEN een maatje toe & de ervaring van het gezellig samenzijn met anderen 🙂