IK LOOG ZODAT IK AANDACHT KREEG

Lotte (15 jaar) vertelde aan haar klasgenoten iets dat niet waar was.
Voordat ze het wist werd het steeds erger en zat ze vast in haar leugens, die steeds erger werden. Totdat ze zelfs niet meer naar school wilde.
School verwees Lotte naar de weerbaarheidstraining bij Trotse Pauw.

Lotte:
‘Het begon op het toilet. Ik stond voor de spiegel toen een klasgenootje vroeg of het wel goed met mij ging. Ze keek hij bezorgd en lief aan. Ze had mij nog nooit zulke lieve aandacht gegeven. Er was helemaal niets mis met mij op dat moment. Ik was gewoon een beetje sjagrijnig. Maar ik had daar eigenlijk geen reden voor. Ik had geen zin om vragen te beantwoorden over ‘ waarom het niet zo goed ging’, dus ik zei gewoon dat het goed ging.
Er kwam nog een klasgenootje bij staan die zei: ‘Je kan tegen ons gewoon eerlijk zijn hoor. We zijn er voor je’.
Ik voelde me emotioneel worden van binnen. Het voelde opeens alsof ik vriendinnen had. Ze waren altijd wel aardig tegen mij, maar ik was nooit meer dan gewoon een klasgenoot die ze hoi zeiden.
Ik vond het heel fijn om die aandacht van hun te krijgen. Dus ik zei dat het inderdaad niet zo goed ging. Ik zei dat mijn ouders in scheiding lagen. Dat was helemaal niet waar. Het kwam eruit voor ik er erg in had. Ik dacht ook meteen ‘ oh dat is vast niet erg genoeg’. Dus ik zei toen ook dat ik misschien ziek was en dat ik dat mijn ouders niet durfden te vertellen, omdat ze het nu al zo moeilijk hadden.
Hoe de meisjes mij aankeken, dat was zo fijn.
Ze waren heel lief voor mij.
We gingen daarna terug naar de klas.
Ik voelde me heel fijn die dag door de aandacht die ik gekregen had van hen.
Ze hadden beloofd het aan niemand door te vertellen. Ik vertrouwde hen.

De dagen daarna kwamen de meiden steeds even informeren hoe het ging. Ik hield ze op de hoogte van ‘ mijn ziekte’ en’ de scheiding van mijn ouders’.
Ze vonden het heel erg voor mij dat ik naar het geruzie van mijn ouders s’ avonds in bed moest luisteren. En dat ik moest wachten op de uitslag van het onderzoek.
Ze raadden mij aan om echt met mijn ouders over mijn ziekte te praten. Het zijn ten slotte wel je ouders he! Zij geven om je!

Toen ik een week later ’s avonds na het avondeten op de bank tv zat te kijken ging de bel. Stond mijn mentor ineens voor de deur! Ik schrok mij kapot. Of ik even met hem wilde praten.
Mijn ouders wilden er persee bij zijn want ze maakten zich grote zorgen omdat de mentor daar ineens stond.
Ik had eerst nog niet door waarom de mentor langskwam.
Totdat hij begon over ‘mijn ziekte’ en ‘de scheiding van je ouders’ en dat school zich zorgen maakte over mij.
Mijn ouders wisten niet wat ze hoorden! Ze waren al bijna 20 jaar bij elkaar!
En ziek??
Ik begon heel hard te huilen.
Mijn leugen was uitgekomen…

Mijn ouders waren boos. Maar vooral heel erg bezorgd.
Waarom verzon ik al die leugens? Ik was leuk genoeg om wie ik ben. ‘Je hoeft niets te verzinnen zodat je leuker gevonden wordt’. Je bent leuk genoeg van jezelf! je moet gewoon jezelf zijn lotte. Mensen vinden je ook leuk als je gewoon jezelf bent.’

Met de mentor heb ik afgesproken dat ik samen met hem het aan de twee meiden ga vertellen. Dat ik gelogen had.
Die dag dat we het zouden gaan vertellen was ik ziek.
De meiden appten mij of er niets ergs was.
Ik snap niet waarom ik het gedaan heb maar ik vertelde dat ik in het ziekenhuis was voor onderzoeken. Alleen.
Direct nadat ik het stuurde had ik al spijt dat ik gestuurd had.
Maar ik kon niet meer terug.

Ik ben toen een week thuisgebleven. En toen kwam school met het idee dat ik het beste naar een psycholoog kon gaan voor hulp.
Zo zijn we bij Rosanne terecht gekomen.
Ik heb meegedaan met de groepstherapie.

Ik mocht zelf kiezen aan mij ik mijn probleem wilde vertellen. Omdat ik het niet aan de hele groep wilde vertellen. Ik koos 2 meisjes uit. We gingen met z’n 3-en in het fijne groene kamertje zitten en ik vertelde hen het hele verhaal. Ik moest ook huilen omdat ik bang was dat ze mij dom vinden en dat ze eigenlijk niet meer met mij wilde praten.
Maar ze vonden het heel moedig dat ik nu eerlijk durfde te zijn. Ze zeiden dat ze begrepen dat het steeds erger was geworden en dat ik toen niet meer terugkon.
Ze begrepen dat het nooit mijn bedoeling was geweest zo erg te gaan liegen.
Met hen heb ik geoefend hoe ik het gesprek kon gaan voeren met de mentor en de 2 klasgenoten waartegen ik gelogen heb.
Ze hielpen mij bedenken wat ik kon vertellen. Ze raaddden aan om het in een brief te schrijven en deze dan voor te lezen. Zodat ik niets kon vergeten. En zodat ik niet door emoties mijn verhaal kwijt zou raken en het belangrijkste zou vergeten te zeggen.
Ik heb daarna het aan de hele groep (dat waren 6 andere tieners) en Rosanne en Holly (de 2 trainers van de weerbaarheidstraining) de brief voorgelezen.
Iedereen vond het een mooie en goede brief. Ik heb nog wat tips gekregen van de groep die ik verwerkt heb in de brief. Ook vond ik het fijn dat het best normaal is om te liegen. Niet dat het goed is ofzo. Maar dat meer kinderen dat doen als graag willen dat ze aandacht krijgen.
Ik heb daarna de brief voorgelezen op school bij de mentor en de 2 meiden.
Ze waren heel erg verbaasd dat ik dit allemaal zo had gelogen.
1 meisje wilt nu niets meer met mij te maken hebben omdat ze mij een ‘ zielige leugenaar vindt die aandacht nodig heeft’. Maar het andere meisje snapt wel dat ik er heel erg veel spijt van heb. Ze is opgelucht dat het niet waar is.
Gelukkig hebben de 2 meiden het tegen niemand verteld van school. Daar was ik wel bang voor. Dat ik van school dan af moest ofzo.

Ik ben echt blij dat ik meegedaan heb met de groepstherapie bij Rosanne. Zonder die groep zat ik misschien nu nog thuis verstrikt te zijn in mijn leugens.
Dankjewel Rosanne en Holly en natuurlijk alle kinderen uit de groep!!

Ook interesse in de weerbaarheidstraining voor je zoon of dochter? Vraag nu HIER het gratis kennismakingsgesprek aan om te kijken of de groepstraining ook wat voor je kind is.